Telefonisch reserveren
0515-559353

De redding die de banaanhouding kan geven.

Banaan houding

Je zit in het vliegtuig en je hebt voor het eerst een parachute op de rug. Het vliegtuig klimt en de wereld onder je voeten wordt kleiner en kleiner. De instructeur verteld tijdens de vlucht omhoog het nut van de banaanhouding. Armen en benen uit elkaar en gestrekt. Door de val naar beneden en de weerstand in de lucht krijgt je lichaam de vorm van een banaan. Je valt nu naar beneden in de banaanhouding. Vanaf een bepaalde hoogte trek je aan het touw de parachute springt open en je landt veilig op de grond.

Nu hebben we jarenlang een instructeur bij ons op de zeilschool gehad die bij de marine heeft gezeten. En hij vertelde onvermoeibaar over de banaanhouding. En het nut ervan. Volgens zijn toenmalige parachute instructeur kun je dan de val overleven als de parachute niet open gaat… Grindtegels en asfalt zijn niet aan te bevelen. Maar is het gras vochtig en aan de lange kant dan heb je een goede kans dat je het overleeft. Niemand geloofde hem hij stond alleen in zijn overtuiging.

Hij deed trouwens wel steeds meer water bij de wijn. Het gras moest flink hoog en nat wezen, zeg maar moerasachtig en je wilde niet weten hoe de onfortuinlijke springer er bij lag. Alles gebroken maar wel overleeft.

Kwam er een nieuwe instructeur dan vroegen we de ex marineman nog wel eens. Vertel nog even over de banaanhouding. Eindeloze hoogoplopende discussies. Gieren van het lachen.

In die tijd, de jaren negentig, hadden we nog geen internet dus konden we er eindeloos over door kletsen. Nu zoek je het op en is het snel einde discussie.

Een ander opmerkelijk verhaal van hem was de wijze waarop de bemanning van het marine fregat hun boterhammen moesten eten. De kapitein stond erop dat de boterham gesneden werd in 6 stukken en opgegeten in vaste volgorde. Beginnend linksboven dan naar beneden en dan weer drie keer omhoog. Dat absurditeit relatief is daar kwam ik achter toen hij vertelde dat ze ook zo de frikandel moesten aansnijden.

Gek genoeg heb ik hem nooit gevraag hoe ze een banaan moesten eten. Dat zal ik nog eens doen.